Πέμπτο γράμμα

Να ντύνονται οι νύχτες τη μορφή σου, κι εσύ να μην το ξέρεις. Ν’ απλώνει ο ουρανός το σχήμα σου να πάρει, και να μη φτάνει. Κι εγώ πώς να στο πω. Όλο σκοτάδια να υφαίνω, ρούχο να πλέξω το κορμί σου, κι όλο γυμνό το βράδυ να με βρίσκει. Δεν το ‘ξερες; Εδώ βαφτίζει ο κεραυνός. Εδώ ανθίζουνε φωτιές. Με την ανάσα σου αγιάζει ο τόπος. Φλέβα λαμπαδιάζει η μέρα κάθε που τον ίσκιο σου γυρεύω. Κι ένα παράπονο στην τσέπη μου ίδιο σέλας να σε θυμίζει.

Θα ‘μαι πάντα
ο ποιητής της ζωής σου.

Θα ‘σαι πάντα
ανάσταση στις παλάμες μου.

Πού να ‘σαι τώρα. Τι κάνεις. Αγιάζι ο κάθε γυρισμός και φυλαχτό συνάμα. Πώς μου ‘λειψε να ταξιδεύω μαζί σου. Θα ‘ρθώ και θα σε παντρευτώ έναν Απρίλη, να το ξέρεις. Απρίλης θα ‘ναι, άμα γεννιούνται τα ευαγγέλια και κλαίνε οι ποιητές. Σα σκοτεινιάζει η έρημος, και αφηνιάζουν τα φεγγάρια. Σαν ξαστοχά ο Θεός την ευλογία της άνοιξης. Πολιούχος έρωτας. Ν’ αγριεύουν οι άγγελοι. Αγέλη να γίνονται, να σφάζουν το φως.

Έτσι θα ‘ρθώ, και δε θα με γνωρίσεις.
Σαν οπωρώνας που φλέγεται.
Μες στ’ ανθεστήρια της αφής. Ένας καιρός απέραντος, μια άτρωτη εποχή.
Όπως χειμώνας στα βλέφαρα.

Όπως χειμώνας στο βλέμμα.


Kandinsky - Blue

Kandinsky – Blue