Εξωτικό

Θα ‘θελα να ζω στη σοφίτα
παρακμιακού τζαζ μπαρ στο Σικάγο,
να καλημερίζω τις πόρνες μεσημεριάτικα με ένρινα χελόου
και να πίνω ουίσκι με ξεβρασμένους μπλουζίστες της σειράς,
να κοιμάμαι σε σωλήνα σαξόφωνου

(ορειχάλκινος)

Πιο εύκολα πουλάς την ψυχή σου στο διάβολο
παρά γράφεις για τ’ ανθρώπινα

(σκόνη)

Θέλει πείσμα τυρρανικό να αγαπάς την ευτυχία·
θέλει να τρως σύγνεφα, ν’ ανταμώνεσαι με τους εχιδνικούς και να μη
φτάνουν ν’ αγγίξουν τον κόρφο σου, θέλει να πατάς με το βήμα του Φιλικού
και να εξετάζεις με βλέμμα αγάλματος·
να ξαστοχάς τα ρολόγια που τρέμουν
ν’ αντλείς Αγωνία κι απ’ τις πέτρες

(κηρήθρες)

Ας μαίνεται το σύμπαν στον παράφρονα χορό του.
Μαζί κι όσοι πορεύονται
με τη σινδόνη της ζήσης τους ήδη φορεμένη ολόσωμα,
μανεκέν βιτρίνας πολυπληθυσμικής,
ανακυκλώσιμης

(σκοτωγεννημένοι)

Θρέφει η Περιπέτεια και με νερό που ρέει υπογείως,
που φιδοσέρνεται μες από χαλάσματα. Αρκεί να βρίσκεται
ένας, όποιος, να υμνεί –και να γρικά πώς να υμνεί– τον Ήλιο,
κι ας μοιάζει φυτίλι σε ηφαίστειο η φωνή του
κι ας ηχεί εκκλησιάς λαλιά σε ντόρο στρατιωτικό ο ειρμός του.
Ο κουρνιαχτός των λόγων του θα σύρει τον χορό. Τον κόσμο
κτίζουν οι ιδανικοί.

(αδιανόητο)

Στη σοφίτα του τζαζ μπαρ του μυαλού μου
οι πόρνες εκδίδονται ολημερίς
κι οι μπλουζίστες, μεθυσμένοι, παίζουν παράφωνα
μες σε σωλήνα σαξόφωνου
γράφω.

(κτίσε)

Κι αν έριξες δίχτυ στα βαθιά
μη βιαστείς να λεβάρεις

πριν πιαστεί ο θεός σου.


composition x

Kandinsky – Composition X